Mugarik Gaben, erakunde-aldaketa feministako prozesuak esparru egokia dira, koherentzia bilatzeko emakumeen* giza eskubideak defendatzeko diskurtsorik ikusgarrienaren, disidentzien, feminismoen eta gure eguneroko praktiken artean. Hori izan da gure prestakuntza-, ikerketa- eta, batez ere, praktika-eta esperimentazio-esparruetako bat azken 20 urteetan, eta Ikusezinean bidaiatzen. Eraldaketa feministarako erakunde-aldaketa prozesua izan da eraikuntza kolektiboko unerik ikusgarriena.
Azken aldian, agenda feministen gaurkotasunarekin eta krisi sistemikoarekin (bereziki, zaintza- eta ingurumen-krisiarekin) lotuta sakontzeko egon den elementuetako bat nabarmen bideratu da zaintzaren bidez erakunde-aldaketa feminista lortzearen alde. Erronka horretan, zaintza landu nahi izan da, ez bakarrik ikuspuntu pertsonal eta erlazional batetik, baizik eta bera aplikatzeko antolakuntza-erantzukizunetik ere, hala eguneroko praktiketan eta prozeduretan, nola erabakiak hartzean eta dagokion instituzionalizazioan.
Alabaina, antolakuntza-apustu hori zaintzaren krisiaren testuinguruan egiten ari da, eta krisiak pertsonen eta erakunde sozialen prekarietatea eta gainkarga larriagotzen ditu. Egoera horren ondorioz, gabezia dago zaintzaren inguruan, baita praktika produktibisten, heroikoen, kapazitisten, arrazisten, indibidualisten, patriarkalen eta abarren erreprodukzioan ere, bizi garen sisteman. Amaia Pérez Orozcok, Donna Haraway parafraseatuz, Eskandaluzko gauza esaten dio desberdintasun- ardatz askoren elkargunean eraikitzen den sistema konplexuari: “kapitalista izateaz gain, heteropatriarkala ere bada, arrazaren aldetik egituratua, (neo)koloniala , ingurumenaren aldetik harraparia…”
Argitalpen honek gure prozesu kolektiboaren mugarri batzuk jasotzen ditu, esparru honetako zaintzak ulertzeko moduari buruzko hausnarketa teorikoagoa, eraikitako eta/edo praktikan jarritako tresna batzuk eta bidean bizitzen joan garen istilu, zailtasun eta ikaskuntza batzuk.
Ondorengo irudian klikatuta eta Argitalpenen atarian topatu dezakezu
